Van de redactie
Kontje kaal
Zijn eerste stappen op het toneel heeft het theaterdier in wording inmiddels gezet bij de Nieuwe Veste in Breda. Met tranen in de ogen van trots kan ik maar niet stoppen met het bekijken van de filmpjes van zijn eerste optreden. Hij weet nu al het podium te pakken.
Maar liever nog zit hij zelf in de zaal te genieten. Vorig jaar was hij volledig in de ban van ‘onze’ Shrek. Hij neemt het opa nog steeds kwalijk dat we dit jaar Oliver brachten, waar hij net te jong voor was. Sindsdien krijg ik bij elk bezoek te horen dat ik weer een musical moet maken waar hij wél naartoe kan.
Om het leed enigszins te verzachten, nam ik hem afgelopen kerstvakantie mee naar Disney FROZEN. Het bleek een schot in de roos. Hij vond Elza, Anna en vooral Olaf fantastisch. Maar alleen al de autorit naar en van Scheveningen was voor ons allebei een feestje. Honderduit zaten opa en kleinzoon te kletsen over van alles en nog wat. Toch begon het na drie kwartier wel lang te duren voor de zesjarige.
“Nog even volhouden”, riep ik naar de achterbank, “we zijn er bijna”.
Ik had het nog niet gezegd of mijn passagier barstte los in een luidkeels: “We zijn er bijna, we zijn er bijna”.
Meteen zette ik ook in, zodat er een ietwat vals klinkend duet ontstond.
Na ‘maar nog niet helemaal’, zong de jongste zanger extra hard door met ‘kontje kaal!’. Om er meteen vol trots op te laten volgen: “Dat heb ik helemaal zelf verzonnen!”.
Inwendig moest ik keihard lachen om deze ‘vondst’, maar ik zei alleen: “Wat goed bedacht en het rijmt ook nog!”.
Vervolgens herhaalden we het liedje mét het kale kontje nog een paar keer tot het Circustheater opdoemde en we ons weer helemaal konden focussen op FROZEN.
