Van de redactie

Stichting Zwembad Fijnaart vierde onlangs haar 10-jarig bestaan. U heeft het vast al gezien op de voorpagina van deze editie van uw favoriete krant. Heel mooi dat het zwembad behouden is voor Fijnaart en dat vele kinderen hier hun eerste kennismaking met zwemmen hebben kunnen ervaren en hun diploma’s hebben kunnen halen.
Het deed mij terugdenken aan mijn eigen zwembadervaringen. Die zijn heel divers. Zo herinner ik me vanuit mijn jeugd in Zwijndrecht dat mijn vader met mij en mijn drie zussen in de winter elke zaterdagochtend om 07.00u(!) in het zwembad lag voor een uurtje vrij zwemmen en spelen. Soms logeerde er een vriendinnetje en zij moest (maar wilde) dan ook mee. Eenmaal op de middelbare school ging ik in het voorjaar, zodra het buitenbad open was, samen met een vriendin/klasgenoot/buurmeisje een paar keer in de week voor schooltijd zwemmen. Nu lag het zwembad tegenover onze school, dus dat was prima te combineren. En ik heb ook nog eens, verkleed en geschminkt als zwarte piet, sinterklaasliedjes op mijn accordeon gespeeld toen mijn twee jongste zussen op de plaatselijke zwemclub zaten en daar het sinterklaasfeest gevierd werd.
In Fijnaart waren er natuurlijk de zwemlessen van mijn beide zoons in -toen nog- het Volkerakkertje. Ik heb wat (halve) uurtjes in het hokje naast de kassa naar hen zitten kijken. Voorafgaand hadden we het puppy-zwemmen gedaan om hen ‘watervrij’ te maken. Dat watervrij maken ging er in mijn jeugd minder leuk aan toe. Ook ik moest als klein meisje leren zwemmen en allerlei opdrachten uitvoeren om mijn zwemdiploma’s te halen. Nu ben ik niet echt bang aangelegd, maar met mijn hoofd onder water, dat vond ik niet heel fijn. Maar ja, het moest wél; die 7 meter (of 10(?) voor het B-diploma) onder water zwemmen, om het diploma te krijgen. Mijn moeder kreeg het advies om thuis met mij te oefenen door mij mijn hoofd in een emmer water te laten steken. Ziet u het voor zich? Een emmer vol met water, je hoofd naar beneden en dan helemaal koppie onder in die emmer… hoe benauwend wil je het hebben! Mijn moeder vond het idee eigenlijk al niets, maar wilde toch het advies van de zwemlerares -de professional die wel zal weten wat goed is- niet in de wind slaan, dus ging ze met mij in de badkamer aan de slag. Maar na een paar keer een volkomen in paniek rakende dochter te hebben gezien, heeft ze naar haar moederhart geluisterd en mij een verder trauma bespaard. Uiteindelijk heb ik prima leren zwemmen en gewoon mijn A- en B-diploma gehaald. Maar met mijn hoofd helemaal onder water gaan vind ik nog steeds niet fijn.

Susanne Slager