Laat je niet bang maken...

Martin den Dekker oriënteert zich op de aanschaf van een thuisbatterij. Hij vraagt zoals altijd een stuk of vier, vijf offertes op. Elke offerte leert weer iets nieuws en je kunt prijzen vergelijken.

Hij komt een bedrijf tegen dat een offerte aanbiedt door op een link te klikken. Tot dusver nog niets aan de hand. Een keurige meneer belt of hij nog geïnteresseerd is. Dat is hij en dus mag Martin een offerte inzien. Maar…..

Voor hij de offerte kan inzien, wordt gevraagd om een ‘teken van leven’ te geven. Dat kan een handtekening zijn – wat hij niet wil – maar een streepje of tekeningetje mag ook. In dat laatste ziet Martin geen kwaad: hij tekent zo goed als mogelijk een poppetje. Dan krijgt hij de offerte te zien en heeft al snel door: dit wordt niks; de batterij is veel en veel te duur. Hij besluit niet meer te reageren, een offerte verloopt immers na enige tijd.

Drie weken later. Martin loopt zijn dagelijkse wandeling. Zijn telefoon gaat en hij neemt op.

“Met Frans van de firma ‘Opslagplan’. U hebt bij ons een thuisbatterij besteld en ik wil u vragen wanneer wij langs kunnen komen voor de schouw.”

“Batterij besteld? Ik heb helemaal niks besteld.”

“Jawel… ik spreek toch met Den Dekker? U heeft ongeveer drie weken geleden een contract getekend waarop staat dat u bij ons een batterij bestelt.”

“Volgens mij heb ik alleen een offerte aangevraagd en geen contract getekend, dus de hele zaak gaat niet door.”

“Begrijp ik dat u nu annuleert?”

“Jazeker…”

“Dat gaat u een heleboel geld kosten.. In de algemene voorwaarden artikel 5.4 staat daarover dat u bij annulering €3.950,00 verschuldigd bent. U heeft daarvoor getekend.”

“Nou… ik ga dat eerst thuis even bekijken.”

“Meneer…  u heeft geannuleerd. Dat kost u €3.950,00.”

“Dacht het niet.”

“Betaalt u niet, dan krijgt u een deurwaarder aan de deur. De kosten zijn dan nog hoger. Als ik u was zou ik maar betalen. U heeft een poppetje getekend dat is gelinkt aan uw IP-adres. We weten dus dat u het bent. Het poppetje geldt als een handtekening.”

Martin verbreekt de verbinding, maar wordt meteen weer gebeld. Hij neemt niet op, ondanks het herhaaldelijk gebeld worden. Toch zit de schrik er bij Martin best in. De man aan de andere kant van de lijn was opdringerig en agressief. Martin is daar zo mee bezig, dat hij bekenden die hij tegenkomt nauwelijks groet.

Thuis gekomen zoekt Martin in zijn mail en vindt inderdaad een contract met het poppetje dat hij getekend heeft. Hoe kan dit? Hij weet zeker dat hij geen contract heeft getekend en dat dit hem ook niet is verteld. Zit hij hier nu toch aan vast?

Gelukkig bestaat er de Consumentenbond. Martin legt hen het probleem voor en krijgt zeer nuttige en geruststellende antwoorden.

Allereerst: bij verkoop op straat, aan de deur of telefonisch geldt een bedenktijd van veertien dagen. Je kunt dan zonder opgave van een reden van je contract of offerte af. De persoon die jou iets wil verkopen is wettelijk verplicht je te wijzen op die bedenktijd en over de manier van annuleren: via een ‘modelformulier herroeping’, een e-mail of gewoon een brief naar de klantenservice van het bewuste bedrijf. Altijd schriftelijk doen, zodat je er zelf een bewijs van hebt.

Reageer je niet binnen die veertien dagen, kun toch je nog van de aankoop af. Als de verkoper niet heeft voldaan aan de informatieverplichting over de bedenktijd – als daarover niets staat in het contract of de overeenkomst – wordt de opzegtermijn automatisch met twaalf maanden verlengd. Je kunt een contract of overeenkomst vernietigen door een ‘Verklaring van vernietiging’ te sturen naar de verkoper. Voldoet de verkoper nog binnen die veertien dagen wel aan zijn verplichting, dan gaan de veertien dagen opnieuw in vanaf dát moment.

Martin ziet in zijn contract een opmerking: ‘Als u akkoord gaat heeft u geen recht op bedenktijd van veertien dagen’. Dan geldt: Is onduidelijk hoe die handtekening op het contract is gekomen, is het contract níet rechtsgeldig’. Als bewijs kan dienen, dat uit reviews blijkt, dat veel kopers meenden te tekenen voor een offerte en niet voor een contract.

Martin wordt nog een paar keer gebeld, steeds tijdens zijn wandeling, dat hij kan rekenen op een deurwaarder. Als Martin terugbelt is het nummer niet in gebruik. Bovendien heeft het bedrijf geen postadres, is de website voortdurend in onderhoud en worden mails niet beantwoord.

Tenslotte wordt hij nog eenmaal gebeld door een vriendelijke dame: “Er is een ‘Verzoek tot beslaglegging op de overwaarde van zijn huis’ ingediend. Zover moeten we het toch niet laten komen?” klink haar zwemende stem. Zover zal het ook nooit komen. De deurwaarder komt alleen op verzoek van de rechtbank. Als de rechter alle negatieve reviews ziet, zal hij nooit een deurwaarder sturen. En het bedrijf zal waarschijnlijk nooit naar de rechter gaan.

Mijn devies: Laat je niet bang maken. De consument heeft veel rechten. Betaal nooit een cent aan dit soort oplichters. Zeker als je weet dat je geen contract hebt getekend.

Sjerp Vormeer