Terug naar hoofdinhoud

“Met mijn pakje aan heb ik een paar honderd vrienden”

Laatste carnaval voor Marco Bechtum als Nar Cootje



“Met mijn pakje aan heb ik een paar honderd vrienden”
Na dit carnavalsseizoen kan het pak van Nar Cootje in de kliko.
Nog één keer gaat Nar Cootje vol gas. Met de viering van 11/11 begon afgelopen zaterdag voor Marco Bechthum zijn elfde en meteen laatste carnavalsseizoen als Nar Cootje in het Kleigat. Elf jaar lang was hij het vertrouwde, vrolijke gezicht van het Fijnaartse carnaval. Een opmerkelijke prestatie voor iemand die van zichzelf zegt dat hij rustig, stil, serieus en vooral een tikkeltje saai is.

Wie Marco buiten carnaval om tegenkomt, herkent hem niet snel als de man die tijdens het leutfeest door het Kleigat stuitert. Marco is eerder het type dat rustig op een barkruk zit met een cola in zijn hand. Kijkend naar de mensen om zich heen. Op de voorgrond staan? Liever niet. Maar trek hem zijn narrenpak aan en er gebeurt iets wonderlijks. “Normaal gesproken ben ik rustig, stil, serieus en een tikkeltje saai,” vertelt Marco. “Maar op het moment dat ik mijn pakje aantrek, draait dat echt 180 graden om.”
Thuis weten ze dat maar al te goed. Zijn vrouw Moniek zag het al eerder, toen Marco zich verkleedde als Zwarte Piet. Toen kwam ineens de persoon naar boven die het leuk vindt om tegen de stroom in te gaan en vooral geen kans laat liggen om gein te trappen. Precies die eigenschap bleek uiteindelijk uitstekend te passen bij een nar.

Een hekel aan carnaval
Het is bijna ironisch dat juist Marco elf jaar lang een van de gezichten van het Kleigatse carnaval zou worden. Toen hij twaalf jaar geleden vanuit Oude Tonge met Moniek en dochter Zoë naar Fijnaart verhuisde, had hij helemaal niets met carnaval. Sterker nog: hij had er een hekel aan. Twee keer had hij een optocht meegemaakt in Bergen op Zoom. Twee keer stond hij hutjemutje, terwijl het bier over hem heen kwam.
Toch kwam carnaval, eenmaal in Fijnaart, steeds dichterbij. Zeker toen dochter Zoë op school met het feest te maken kreeg. Dus besloot Marco het maar eens te proberen. En toen gebeurde er iets wat hij zelf ook niet zag aankomen. Hij ontdekte dat carnaval helemaal niet alleen draait om bier en feesten.

grijzeduivenbal 07 web

Gek was niet gek genoeg voor Nar Cootje, zoals hier tijdens het Grijze Duivenbal. 

De mafkees
Toen de carnavalsvereniging een nieuwe Raad zocht, meldde Marco zich. Maar wel onder één voorwaarde: hij wilde nar worden. “Dan kan ik de mafkees uithangen.”
Die rol zat hem als gegoten. “Ik zocht uit wat de functie van een nar eigenlijk inhoudt. Dat is veel meer dan alleen gek doen. Zeker voor de kinderen heeft de nar een belangrijke rol. Kinderen vermaken, mensen bij elkaar brengen en af en toe een wethouder een beetje op de hak nemen, dat leek me wel wat.”
Het pak kwam uiteindelijk bij een kostuummaker uit de polder vandaan. De naam was nog sneller gevonden. “Cootje is mijn koosnaam. Moniek noemt me eigenlijk nooit Marco, maar Co of Cootje.” En zo ontstond alter ego Nar Cootje eigenlijk bijna vanzelf.

De man van de cola
Dat alter ego is inmiddels zo sterk geworden dat Marco en Cootje bijna twee verschillende personen lijken. “Alles wat ik als nar heb, doe en denk, is het compleet tegenovergestelde van hoe ik in het echt ben.”
Zelfs de losbandigheid die bij carnaval hoort, heeft hij moeten leren accepteren. Marco houdt niet van dronken mensen en alcohol doet hem sowieso weinig. Bier vindt hij zelfs “echt niet te drinken”. Zijn vaste brandstof tijdens carnaval is dan ook cola, koffie en af en toe een bruine fruitschaal.
En toch gaat hij volledig los. “Het maakt me echt helemaal niet uit,” zegt hij over de onvoorspelbaarheid tijdens carnaval. “Als je zegt dat ik vanavond om acht uur in De Graanbeurs moet staan en ik krijg om vijf voor acht te horen: 'Jullie moeten de avond presenteren', dan komt dat ook goed.” Dat zou je volgens hem bij Marco niet moeten proberen. Dan “breekt de hel los”. Bij Cootje kan alles.

scholenoptocht web

Nar Cootje tijdens de scholenoptocht.

De optocht
In elf jaar Nar Cootje zijn er veel hoogtepunten geweest. Maar als Marco één ding moet noemen, is het de optocht. “Het moment waarop ik zaterdagochtend de Voorstraat oploop, terwijl alles wordt klaargezet en het Kleigat langzaam tot leven komt, daar krijg ik nog steeds kriebels van.” En dat heeft alles te maken met wat hij zo belangrijk vindt: de kinderen. “Voor mij is carnaval pas echt geslaagd als ieder kind langs de kant aandacht heeft gekregen. Al is het maar een paar seconden. Daarom wil ik een optocht het liefst zes, zeven, acht keer zien en lopen. Niet omdat ik zo graag overal vooraan sta, maar omdat ik wil dat niemand wordt overgeslagen.”
Zijn boodschap voor zijn opvolger is duidelijk: word vooral geen tweede Cootje. “Je moet er gewoon je eigen ding en je eigen draai in vinden.”

Stoppen op het hoogtepunt
Waarom stopt iemand die zoveel plezier beleeft aan zijn rol? “Ik sta heel de carnaval vol gas aan. En dat begint lichamelijk zijn tol te eisen. Ik ben inmiddels 47 en heb na carnaval standaard twee tot drie dagen nodig om weer een beetje mens te worden. Ooit viel ik op aswoensdag halverwege een voorstelling in de Efteling in slaap.” Elf jaar vindt Marco uiteindelijk een mooi moment om te stoppen. Een toepasselijk getal bovendien. Maar vooral wil hij niet wachten tot het minder wordt. Hij wil eindigen zoals hij begonnen is: voluit.

Wat carnaval moet zijn
Marco hoopt dat iedereen met veel plezier terugdenkt aan Nar Cootje. “Vorig jaar met 11/11 stond ik buiten De Graanbeurs. Op de kop van de Voorstraat stonden enkele jonge gasten van 13, 14 jaar. Een van hen zei: ‘Meneer, ik wil je ontzettend bedanken. Ik snapte nooit iets van carnaval, maar ik vind het nu vet lachen’. Dat vind ik nu echt leuk. Dat iedereen het juiste gevoel weet te vinden wat carnaval moet zijn.”
Hij vindt het een cliché, maar zonder zijn gezin had Marco het niet gekund. “Moniek zorgt ervoor dat alles loopt zonder dat ik erover na hoef te denken. Want dat kan ik met carnaval niet zo goed. Maar het zijn de mensen die je met carnaval niet ziet, die de motors zijn van het hele gebeuren. Je hebt ze nodig. Zonder bijvoorbeeld de vrijwilligers die in een geel hesje ergens op een hoek van de straat staan te vernikkelen, heb je gewoon geen optocht. Het is alleen zo jammer dat mensen het tegenwoordig vanzelfsprekend vinden dat je carnaval kan vieren, er een optocht en een kinderochtend is. Maar als je dan vraagt of ze mee willen helpen, dan geven ze niet thuis. We willen van alles, maar we willen er niets voor doen.”

Knallend slot
Nu maakt Nar Cootje zich op voor een knallend slot. Samen met zijn trouwe makkers Prins Basterino en Grootste Boer Bennie. Daarna trekt hij zijn pak definitief uit. Missen gaat hij het zeker. “Ik houd hier een hele echte vriendschap aan over. Niet alleen met die andere twee of met de Boerenraad, maar met velen. Als ik mijn pakje aan heb, heb ik gewoon een paar honderd vrienden. En dat vind ik toch wel een dingetje.” Tot slot heeft Marco nog één wens: “Ik verwacht wel dat de burgemeester aanwezig is bij de start van de optocht op zaterdag. Ik beloof dat ik me dit keer in zal houden.”

afsluiting 01 web

Samen met dochter Zoë in de lampionnenoptocht.

Advertenties