Ter intro week 45
Dit weekend (1 november) sta ik weer achter de draaitafels. Niet omdat ik het niet kon laten, maar omdat de organisatie van het feest Oude Liefde Roest Niet vroeg of ik nog een keer wilde draaien. En eerlijk gezegd: bij zo’n titel en zo’n populair feest kun je moeilijk nee zeggen.
Een paar jaar geleden besloot ik te stoppen. Na bijna 25 jaar vond ik het mooi geweest. Tevreden, voldaan. Ik had mijn kilometers gemaakt, de nachten doorgehaald, het publiek zien veranderen en het veranderen van het DJ-vak. En ergens wist ik: je moet ook weten wanneer je moet stoppen. Het moment pakken vóórdat iemand anders denkt dat het tijd wordt. Mooie dingen gezien en meegemaakt én veel mooier kon het eigenlijk niet meer worden.
Maar sommige dingen slijten niet. Dat gevoel als je de eerste plaat start, de zaal nog halfvol is, en je langzaam de sfeer ziet ontstaan. De controle over het ritme, het spel tussen spanning en ontlading, dat blijft iets wat moeilijk te vervangen is. De euforie op het moment waarop die ene plaat precies goed valt.
Oude liefde roest niet zegt het eigenlijk precies. Je kunt er afstand van nemen, je kunt er zelfs vrede mee hebben, maar ergens onder het stof glanst het nog steeds. En als je het dan weer even oppoetst, blijkt het gewoon te werken.
Dus dit weekend draai ik weer een keer. En ik weet nu al: het zal voelen alsof ik nooit ben gestopt. En ik kan je verklappen, 27 december mag ik weer.
