Van de redactie

Op 4 november 1944, na jaren van bezetting door de Duitse strijdkrachten, werd Fijnaart eindelijk bevrijd. De oorlog heb ik zelf gelukkig niet meegemaakt en ik hoop ook niet dat ik dat dichtbij zal beleven. Wat ik heb begrepen, waren het de geallieerde troepen, voornamelijk Britten en Amerikanen, die in november 1944 die op het punt stonden een belangrijke doorbraak te forceren in hun strijd om West-Brabant van de bezetter te ontdoen. Fijnaart, dat tot dat moment relatief gespaard was gebleven van zware gevechten, werd een cruciaal strijdtoneel in de laatste fase van de bevrijding van Zuid-Nederland.

De bevrijding zelf was allesbehalve eenvoudig. Terwijl de geallieerden zich een weg baanden door de regio, stuitten ze op hevige Duitse tegenstand. Vooral de Duitse troepen die zich hadden ingegraven langs de dijken bij Fijnaart en de omliggende gebieden, boden felle weerstand. Geallieerde soldaten moesten van huis tot huis vechten, waarbij ze zowel zwaar geschut als luchtsteun inschakelden. Voor de inwoners van Fijnaart, die zich in schuilkelders hadden verscholen, was het een periode van angst en onzekerheid.

Toch bracht de bevrijding niet alleen opluchting, maar ook verdriet, want de dorpsgemeenschap moest zich ook herpakken van de verwoestingen die de gevechten hadden achtergelaten. In de nasleep van de bevrijding waren de straten van Fijnaart bezaaid met puin, en de bewoners moesten niet alleen de fysieke schade herstellen, maar ook de emotionele wonden die de oorlog had achtergelaten.
De bevrijding van Fijnaart blijft een belangrijk moment in de geschiedenis van het dorp, dat elk jaar wordt herdacht op 4 mei met een kerkdienst en kranslegging op het kerkhof.

Afgelopen maandag 5 mei hebben de ouderen het Bevrijdingsfeest gevierd op de parkeerplekken naast het Jan Punthof. Dit is voor iedereen een feest van bezinning.