Van de redactie

Deze zomervakantie ben ik verhuisd. Van een lieve vriendin kreeg ik een mooie hortensia voor in mijn nieuwe huis. “Je moet hem veel water geven!” adviseerde ze me. Dus ik, die het meestal niet zo goed doet met bloeiende planten, goot trouw (bijna) elke dag een plons water op de aarde. Maar na ongeveer een week gingen de blaadjes van de bloemtrossen wat slap hangen… Ik twijfelde: heb ik hem nu toch nog niet genoeg water gegeven? Of misschien juist te veel?? Ik stopte dus maar met water geven om te zien welk effect dat had. De blaadjes gingen echter steeds slapper hangen en uiteindelijk vielen de bloemtrosjes er allemaal kort na elkaar af. En een bloempot met alleen wat kale takjes en inmiddels half verdorde blaadjes is niet echt gezellig om naar te kijken. Toen ik een jeugdvriendin, die jarenlang in de bloemen gewerkt heeft, over mijn hortensiadrama vertelde, zei ze als eerste: “Je mag een hortensia nooit op de aarde water geven, hij moet een voetenbadje krijgen.” en toen we afscheid namen: “Succes met het reanimeren van je hortensia!” Helaas… dat reanimeren is me bij de hortensia niet gelukt. Ik heb maar een nieuwe gekocht (en dat ook eerlijk verteld) en die krijgt nu af en toe een voetenbadje en doet het heel goed.
Als een plant het niet meer doet, kunnen we hem gewoon weggooien. Maar als iemands hart het ineens niet meer doet, moet er serieus gereanimeerd worden! Gelukkig kan ik dát wel, al heb ik het nog nooit op een mens hoeven toepassen. Ik doe elk jaar een herhalingscursus, ben als Burgerhulpverlener lid van HartslagNu, dus krijg soms oproepen voor reanimatie, maar vaak zijn anderen er al eerder bij, bijvoorbeeld omdat ze net iets dichterbij wonen. En daarmee worden echt mensenlevens gered. In deze krant staat een uitgebreid artikel over EHBO- en reanimatiecursussen. Van harte aanbevolen! Dan weet u wat u kunt doen als iemands hart er ineens mee stopt. Want hoe eerder iemand gereanimeerd wordt, hoe groter en beter de overlevingskans! Misschien wel die van uzelf.

Susanne Slager