Van de redactie

De herfstzon heeft iets bijzonders. Dat zachte, warme licht dat alles even stil lijkt te zetten. Afgelopen zondag stond ik bij het graf van mijn vader. Voor het eerst nam ik echt de tijd om even om me heen te kijken. Wat een rust, wat een schoonheid. De bomen stonden er vol trots bij, met bladeren in alle tinten die je maar kunt bedenken — rood, oranje, geel, bruin. En wat een enorme hoeveelheid bladeren er valt… ongelooflijk eigenlijk. Toch gaf het me een goed gevoel. Die kleuren, dat spel van licht en schaduw — het raakte me. Ik hou van mooie kleuren. Elke kleur heeft zijn eigen karakter, zijn eigen emotie. Ze passen bij het seizoen, maar ook bij je stemming.

Ik hou ook van bomen. Van hun kracht, hun wortels. Hoe die wortels zich diep in de grond verankeren, alle kanten op groeien, soms zelfs vervlochten raken met die van een andere boom. Dat vind ik een mooi beeld — verbonden, maar ook sterk op zichzelf.

Toen ik daarna thuiskwam en in mijn eigen tuin keek, voelde ik dezelfde rust. De tuin was net winterklaar gemaakt, alles netjes verzorgd en voorbereid op de koude maanden. Ook dat gaf me een goed gevoel. Het idee dat, net als de natuur, ook wij soms even mogen stilstaan, loslaten en opnieuw kracht verzamelen. Zo en nu is het weer tijd om de voorbereiding te treffen voor Sinterklaas en Kerst. En niet te vergeten de vogelbekdiertjes eten te geven (want zo noem ik onze kinderen).

Ik wens ieder alvast mooie herfstdagen toe!