Van de redactie

Zin in een bakje thee, maar die honing hoef je echt niet? Vergeet het maar, het komt je strot niet uit dat ze die zoetigheid mogen houden. Wil je uitleggen dat je echt wel luistert, maar dat je even niet normaal kunt reageren? Succes, je gesprekspartner is al zuchtend aan een ander onderwerp begonnen. 

Ergens tussen het krabbelen op kladblokjes, wilde gebaren maken en gefrustreerd proberen mijn keel te schrapen, gebeurde er iets. Mijn verdwenen spraakvermogen bood me een klein inkijkje in hoe het moet zijn voor mensen die elke dag moeite hebben om zich verstaanbaar te maken. Mensen met (al dan niet aangeboren) hersenletsel. Met een spraakstoornis. Met een andere moedertaal. Of mensen die simpelweg niet de woorden vinden die ze nodig hebben.

Wat een doorzettingsvermogen moet je dan hebben! En hoe frustrerend moet dat af en toe zijn! Gesproken taal lijkt zo vanzelfsprekend, tot het ineens moeilijker wordt of het er zelfs niet meer is. Dan merk je pas hoe ingewikkeld en vooral ook hoe waardevol het is.

En wat een enorm verschil maakt het als iemand in je omgeving even wat extra moeite voor je doet: een vraag herhaalt, een moment langer wacht, zegt: “Ik heb de tijd, doe maar rustig aan.” of gewoon begrip toont.

Ik neem me in elk geval voor (zelfs nog voor het nieuwe jaar van start gaat) om wat meer geduld en begrip te hebben voor mensen die zich niet zo goed duidelijk kunnen maken. Want taal is niet altijd vanzelfsprekend.