Vogelvrij

Toen ik (zuchtend en woorden mompelend die op tv weggepiept zouden moeten worden) weer naar binnen wilde lopen, kwam er een zwaluw zigzaggend voorbijvliegen. Wat een mooi gezicht! Want terwijl ik daar even stilstond, chagrijnig te zijn om… ja, om wat eigenlijk, realiseerde ik me ineens hoe relatief zo’n ochtend is.

Die zwaluw heeft er waarschijnlijk net een reis van duizenden kilometers op zitten. Over zeeën, langs stormen, tegen de wind in. Geen koffie, geen boterham en zeker geen krant die netjes in de brievenbus zit. En toch vliegt ‘ie daar. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is (en ja, natuurlijk weet ik dat dat ook zo is, maar toch).

Ik weet niet hoe een zwaluw denkt. Misschien klaagt ‘ie onderweg wel tegen z’n soortgenoten. Dat ‘ie weer geen vliegjes had bij het ontbijt en alleen maar mugjes. Of dat die regen echt niet te doen is. Misschien ook niet. Het ziet er in ieder geval niet zo uit. Het ziet eruit als licht, vrij, moeiteloos en… gewoon doorgaan.

En ik? Ik liet me uit het veld slaan door een leeg koffiezetapparaat en wat boter op de vloer. Dus ik zette alsnog een kop koffie, at een boterloze boterham, haalde wat later de krant uit de bus en besloot dat het gewoon een goede dag zou worden.