Van de redactie
Wat bezielt hem?
Op een soort tuinmeubel in het park zit ik tegenover iemand in een zwarte hoody met capuchon en waarmee ik via via een afspraak heb gemaakt voor een interview. Een sjaal bedekt het grootste deel van zijn gezicht. Ogen onzichtbaar achter een donkere zonnebril.
“Je wilde mij spreken?” klinkt een opvallend hoge en hese stem. Waarschijnlijk om nog onherkenbaarder te zijn: “Waarom?”
“Nieuwsgierigheid… Ik wil een artikel schrijven over wat iemand bezielt die bij een asielzoekerscentrum brand sticht, bij demonstraties de politie bekogelt met stenen, politieauto’s in brand steekt, hulpverleners in elkaar slaat.”
Even stilte. Ik voel een bepaalde spanning. Weer die hoge hese stem: “Het is nog de enige manier om aandacht te krijgen voor maartschappelijke problemen. Een onbetrouwbare overheid die niet luistert.”
Stil wacht ik af wat er nog meer komt.
“Te veel buitenlanders, vreemde culturen; vrouwen zijn niet meer veilig op straat. Overvallen, winkeldiefstallen. Niemand kan meer aan een huis komen: buitenlanders eerst.”
“Een klein percentage van de beschikbare huizen is voor asielzoekers bestemd. Sluiten ze een asielzoekerscentrum, gaan de mensen protesteren. Blijkt het achteraf niet zo erg als vooraf werd gedacht. Zijn die buitenlanders écht je probleem?”
“Tuurlijk… maar ik houd ook van knokken, rellen en vechten. Schijt aan smerissen. Geeft respect, man… en status.”
“Geweld gebruiken geeft status? Word je niet te veel opgefokt door foute vrienden?”
“Nee hoor… samen vechten, samen strijden… Voelt goed.”
“Is waar jij woont ook een AZC?”
“Nee… zal er dankzij ons ook niet komen.”
“En als er een komt ga je dan vechten?”
“Nee tuurlijk niet, man. Ga in mijn eigen dorp niks kapot maken. Wat denk je?”
“Vind je jezelf niet een beetje laf door je helemaal te verstoppen achter donkere kleding en een zonnebril?”
“Moet wel… als ze me herkennen, word ik meteen opgepakt.
“Volgens mij is het allemaal angst en een minderwaardigheidsgevoel dat gecompenseerd moet worden met geweld en stoerdoenerij?”
Mijn gesprekspartner beweegt zich ongemakkelijk op zijn plek. Ik bemerk irritatie… Gaat hij slaan?
“Jouw kleding is net een burka. Alleen je vrienden mogen je zien.”
Plotseling gaat de bril af en de sjaal opzij en wat zie ik… Ik kijk in het gezicht van een jongen, niet ouder dan 16 jaar. Hij staat op en verdwijnt. De vraag blijft: ‘Wat bezielt hem nou echt… de samenleving of het rellen?’ Sjerp Vormeer
